Bugün ne de karanlık bir gün.
Gün aymamış, kararmış adeta.
Yağmurlu ve bulutlu bakıyor gökyüzü.
Gri kaplamış her yeri.
İçimi de kapladığı gibi.
Hadi kalk artık yalnızlığım,
Bak öğlen olacak neredeyse.
Gel güzel bir kahvaltı yapalım seninle.
Sonra da oturalım karşılıklı,
Her zaman yaptığımız gibi,
Konuşalım…
Konuşalım…
Zaten kimim var ki senden başka?
Sen de olmasaydın kafayı yerdim.
Bir insanın sahip olabileceği,
En güzel arkadaşsın sen benim için.
Sakın bırakma beni,
Seninle var oluyorum ben.
İtiraf ediyorum,
Seninle arkadaş olmak,
Benim seçimim değildi.
Mecbur bırakıldım buna.
Ait olduğum yeri buldum sende,
Sonra anladım,
Aslında hep benimleymişsin.
Kahve yapacağım kendime,
İster misin sen de?
Gel beraber izleyelim,
Kahve bardağından yayılan dumanı.
Seninle daha bir keyifli.
Hep ben konuşuyorum ama
Sen hep dinliyorsun.
Biliyorum konuşuyorsun sen de,
Başkaları duymuyor,
Bir tek ben duyuyorum seni.
Bundan sonra sadece ikimiz varız.
İyisiyle kötüsüyle her şeyi,
Beraber yaşayacağız.
Burası benim dünyam,
Sen benim dünyama aitsin artık.
Dünyama hoş geldin yalnızlığım.
Sen ve ben, ne de çok yakışacağız.
